"Skamieniałości - życie po życiu" - relacja z wykładu i warsztatu

 Gdy już dzieci wiedziały, na czym polega praca pana Tomka, pokazał im czym są skamieniałości śladowe i właściwe. Pokazał im kilka zdjęć z dawnymi stworzeniami, wytłumaczył jak powstają fałdy w skorupie ziemskiej i jak czasem te fałdy mogą zmylić odkrywców. Ponadto dzieci nauczyły się jak czytać tablicę stratygraficzną, w której erze wyginęły dinozaury, a kiedy pojawił się nasz pierwszy przodek.

Pan Tomasz przywiózł ze sobą kilka modeli dawnych zwierząt oraz prawdziwe skamieniałości, jak paleontologiczny „dywan”, amonity, trylobity, małże, stomatolity, czaszki. Studenci mogli wszystkiego dotknąć, obejrzeć, zapytać, gdy czegoś nie rozumieli.

Dzieci nawet zobaczyły „prawdziwego” dinozaura – był to wykładowca, który na chwilę przeobraził się w Protoceratopsa – dinozaura, którego ślady pan Tomek odkrył w sierpniu tego roku.

Na koniec oczywiście dzieci uzyskały wpis do indeksu i mogły pobawić się skamieniałościami.

WARSZTAT

Na warsztacie z kolei dzieci już jako mali paleontolodzy zabrali się ochoczo do pracy. Na początku każdy dostał figurkę gipsową z odlewami amonitów i różnych dinozaurów, aby własnoręcznie nadać im życia przy pomocy farb. W międzyczasie dzieci odpowiadały na pytania pani Asi - prowadzącej, która za każdą dobrą odpowiedź przydzielała małą piłeczkę. OKazało się, że nasi studenci mają bardzo dużą wiedzę o dinozaurach.

Przy malowaniu dzieci nauczyły się również, jak łączyć barwy. Wiedzą, że jak doda się żółtej do niebieskiej, wyjdzie zielony, a jak doda się białej do czerwonej, wyjdzie nam różowy. Pomalowane dinozaury przejawiały wiele najróżniejszych barw. I tak był amonit tęczowy, triceratops biedronka czy T-rex w tygrysich barwach. Pokazuje to, jak wielką wyobraźnię mają nasi studenci.

Po pomalowaniu przyszedł czas na własnoręczne odkopanie dinozaurów. Każde dziecko dostało kostkę gipsową oraz dłutko i miotełkę. Przy pomocy tych narzędzi mogło odkopać małe kości dinozaura z gipsu. Była to trudna praca, często okupiona brudnymi rękoma, okurzoną odzieżą, czy czasami lekkim rozczarowaniem, gdy jakaś kość się złamała. Dzieci na własnej skórze poczuły, jak trudna jest praca paleontologa i jak wiele wymaga cierpliwości. Choć do wyboru było 6 rodzajów dinozaurów, to chyba najczęściej występującym był „uparciozaur” – dinozaur, który wymagał pomocy od pani Asi, czy pani Ani. Ale i tego dinozaura udało się w końcu odkopać :)

Dzieciaki po zajęciach zabrały ze sobą wszystkie prace oraz dostały dyplom paleontologa. A prowadzący mieli za zadanie posprzątać „wykopaliska”, które pozostały po zajęciach. Jedno jest pewne – choć część studentów wyszła okurzona czy trochę poplamiona, to wielki uśmiech i zadowolenie wynagradzał wszystko.